Chcę żyć dla mojej 17-letniej córki

Rak zabrał mi zdrowie - pomóż mi zawalczyć o życie

Nazywam się Tomasz. Mam 17-letnią córkę i partnerkę, z którą budowaliśmy spokojne, zwyczajne życie. Pracowałem, dbałem o rodzinę i miałem poczucie, że zapewniam im bezpieczeństwo. Dziś to moja partnerka utrzymuje dom, a ja - zamiast być oparciem - stałem się osobą wymagającą wsparcia.

Miesiąc temu usłyszałem diagnozę, która zatrzymała mój świat: gruczolakorak płuca z przerzutami. Nowotwór złośliwy, zaawansowany.

Od tamtej chwili moje życie to badania, konsultacje, szpitalne korytarze i czekanie na wyniki. Rezonans głowy na szczęście nie wykazał zmian, nie mam objawów neurologicznych, ale choroba jest poważna i wymaga intensywnego leczenia onkologicznego. Czekam również na wyniki badań genetycznych, które zdecydują, czy będę mógł otrzymać terapię celowaną - moją największą nadzieję.

Fizycznie bywa różnie. Psychicznie - to codzienna walka. Najtrudniejsze są momenty, gdy patrzę na moją córkę. Ma 17 lat. Powinna martwić się szkołą, przyjaciółmi, planami na przyszłość - nie chorobą taty. Chcę zobaczyć, jak dorasta, zdaje maturę, realizuje marzenia. Chcę być przy niej.

Moja partnerka dźwiga dziś cały ciężar utrzymania domu i opieki nade mną. Zawsze byłem osobą odpowiedzialną i samodzielną - dziś muszę przyznać, że bez pomocy sobie nie poradzimy.

Z powodu choroby nie jestem w stanie pracować. Koszty leczenia, dojazdów, leków i codziennego funkcjonowania są ogromnym obciążeniem. Każda decyzja finansowa wiąże się z lękiem, czy wystarczy na kolejne badania i terapię.

Nie poddaję się. Walczę. Dla siebie. Dla mojej córki. Dla naszej przyszłości.

Proszę o wsparcie, aby móc skupić się na leczeniu i mieć szansę na czas, bez ciągłego strachu o jutro. Każda pomoc daje mi nie tylko realne wsparcie finansowe, ale też ogromną siłę psychiczną i poczucie, że nie jestem w tej walce sam.

Dziękuję z całego serca za każdą złotówkę, każde udostępnienie i dobre słowo.

Tomasz