Proszę o wsparcie w walce z chorobą.

Rok zaczął się dla mnie bardzo ciężko. Krwotoki z nosa, złe wyniki morfologii i biochemii. Pod koniec stycznia, zamiast polecieć z rodziną na ferie, trafiłam do szpitala na przetaczanie krwi i płytek. Spędziłam ponad tydzień na oddziale internistycznym.

Okazało się, że Enhertu działało wybiórczo. Mimo ogromnej nadziei, że to w końcu TEN lek, musiał zostać odstawiony. Zamiast niego włączono Trodelvy. Pierwszą dawkę dostałam tydzień po wyjściu ze szpitala, w czwartek. W poniedziałek wyniki morfologii były już na tyle złe, a do tego doszła grypa typu A, że lekarze zdecydowali o moim ponownym przyjęciu do szpitala.

Tym razem zostałam tam kolejne półtora tygodnia. Do całej gamy dramatycznych wyników i grypy dołączyła jeszcze sepsa. Trudno się temu dziwić - praktycznie nie mam białych krwinek, które mogłyby bronić mnie przed wirusami i bakteriami.

To bardzo dziwny i trudny czas. Psychicznie też jest ciężko. Coraz częściej towarzyszy mi lęk, że za każdym razem, gdy będę brać chemię, skończy się to pobytem w szpitalu

Dawno nie pisałam. Ostatnie dwa wlewy enhertu były cieżkie. Niby wiem, że działa, że żre raka jak się patrzy, ale... No właśnie. Często jednak pozornie dobre wiadomości okazują się nie do końca dobre. W ostatni czwartek nie dostałam ósmego wlewu, bo, nie ukrywajmy, leczenie jest ciężkie i wyczerpujące. Morfologia i biochemia padły na przysłowiowy pysk. Ostatnio miałam takie słabe parametry po złamaniu nogi. Do moich dwunastu tabletek dziennie doszło kolejnych 9 (w tym dwa rodzaje na wątrobę) i kapsułki z żelazem. Święta były trudne, pełne mdłości, braku energii i apetytu. Niestety takie sytuacje marnie mi służą, bo zaczynam rozumieć, co miała na myśli jedna z moich onkolożek, mówiąc, że jej pacjentka na tym leczeniu błagała ją ostatnio o zaprzestanie leczenia. Od prawie dwóch miesięcy walczę z krwotokami z nosa, nagle okazuje się, że zaczynam mieć problem z widzeniem - a to już wyzwanie. Zawroty głowy też mnie odwiedzają.

Dni, w których daję rade popracować, zrobić obiad, czy poćwiczyć a czasem nawet spotkać się ze znajomymi nazywam pieszczotliwie "oknem pogodowym". Oby zdarzały się dłuższe i intensywniejsze. Tak, jest ciężko. Czy walczę? Nie walczę. Mówię wszystkim, że jestem pod okupacją. Czy się wyswobodzę, wybiję na niepodległość? Nie mam zielonego pojęcia, ale robię co do mnie należy. Trzymajcie kciuki.